tag:blogger.com,1999:blog-247330152011-04-21T20:14:31.157-07:00bookcoffeeTale of the coffee river and other storynagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.comBlogger201100tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-84197442487974087612008-08-26T19:24:00.000-07:002008-08-26T19:38:35.867-07:00ในแผ่นดินพญานาคา : รายงานไม่ประจำวันเช้ามาอีกเช้าฟ้าเทฝนเช่นเช้าก่อนๆ ดั่งเดียวกับตะวันที่หลบหน้าไปเกือบทุกเช้า ราวกับจะไม่มีอะไรใหม่สดให้เชยชม นอกเสียจากใบไม้ใบหญ้าเขียวสด ผมยังไม่ทันหลับ เวลาเช้าก็มาทักทายพร้อมโทรศัพท์นัดหมายงาน ผมมัวอ่านหนังสือ ‘รอบบ้านทั้งสี่ทิศ’ ของกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ เสียเพลิน ฝนหล่นกระทบหลังคาไหลลื่นลงชายบ้าน ชวนให้คิดเห็นเป็นบรรยากาศแบบฝนแปดแดดสี่ของทางภาคใต้ ใช่แล้ว เดือนกว่ามานี้ nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-64878673832976218372008-07-08T20:20:00.000-07:002008-07-08T20:35:18.022-07:00ในแผ่นดินพญานาคา : พญานาคเท่ากับพระเจ้า“หากวันนี้ไม่มีพระเจ้า ก็คงถึงเวลาแล้วที่เราจะสร้างพระองค์ขึ้นมาใหม่”วอลแตร์ใช่แล้ว เคยมีผู้สื่อข่าวฝรั่งถามข้าพเจ้าว่า พญานาคมีจริงไหม ข้าพเจ้าจึงถามกลับไปว่า แล้วพระเจ้าของคุณมีจริงไหม ถ้าพระเจ้าของคุณมีจริง พญานาคก็มีจริง เหตุที่ข้าพเจ้าถามกลับและตอบเช่นนี้ nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-36548056827339941282008-07-05T21:45:00.000-07:002008-07-08T20:13:55.576-07:00ในแผ่นดินพญานาคา : ในเนื้อนามนั้นมีเมืองหนึ่งในอดีตอยู่ทางเหนือเวียงเชียงของขึ้นไปตามลำน้ำโขงชื่อว่า “เมืองกาน” สันนิษฐานว่า เป็นเมืองหน้าด่านเล็กๆ ของเวียงเชียงของในอดีต ปัจจุบันเรียกว่า “บ้านเมืองกาญจน์” นามบ้านเกี่ยวเนื่องกับตำนานแม่น้ำโขงเรื่องปู่ระหึ่ง ซึ่งเล่ากันว่าเป็นบรรพบุรุษร่างยักษ์ของคนแถบแม่น้ำโขงที่เชียงของ ดอยต่างๆ คือขี้ไถของปู่ระหึ่ง และในวันที่ปู่ระหึ่งแบกไม้คานเอาถ่านไปขายทางเหนือ nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-36079746432312913262008-07-05T00:17:00.000-07:002008-07-08T20:15:04.118-07:00ในแผ่นดินพญานาคา : ทองคำ! โอ้… พญานาคาช่วยด้วย!สามตอนที่ผ่านมาของการพูดถึงในแผ่นดินพญานาคา มีเสียงพรายกระซิบจากเพื่อนๆ และบรรณาธิการว่า ติดท่าทีของเรื่องเล่าแบบวรรณกรรมมากไป (นี่หมายรวมคอลัมน์ส่วนใหญ่ของสานแสงอรุณในปัจจุบันด้วย) น่าจะอรรถาธิบายแบบท่าทีวิชาการบ้าง (นี่ดีน่ะที่ท่านบรรณาธิการยังให้โอกาสอธิบาย) ว่าในแผ่นดินพญานาคานั้นพูดถึงอะไรกันแน่ มันคือเรื่องผีงมงาย อภินิหาร เรื่องเล่าเชิงคติชน ท่องเที่ยวไปตามลำน้ำโขง หรือว่ามันคืออะหยั่ง nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-25541955685201905992008-07-03T22:40:00.000-07:002008-07-04T23:20:15.788-07:00ในแผ่นดินพญานาคา : รอยยิ้มของพญานาคเดือนเพ็ญลอยเด่นแทรกอยู่ระหว่างหมู่เมฆยามเย็น ละอองฝนปลายฤดูยังไม่ขาดสาย ลมหนาวมาเยี่ยมเยือนหมู่บ้านริมฝั่งโขงช้ากว่าปีกลาย เสียงน้ำไหลถะถั่งแรงจนดูราวกับว่าจะพัดเอาเงาจันทร์กลืนจมหายไปใต้บาดาล คุณรู้ว่า หากมองให้ลึกจากแผ่นจันทร์บนผิวน้ำสู่ห้วงลึกอันสุดหยั่งถึงในฤดูกาลนี้ ตั้งใจสดับฟังเสียงน้ำและเสียงผู้คนกับธรรมชาติโดยรอบ คุณอาจจะได้ยินเหล่าพญานาคเริ่มขึ้นมารับเครื่องบูชาในคืน ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๑… nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-4591266115960326302008-07-03T22:17:00.000-07:002008-07-04T23:14:25.971-07:00ในแผ่นดินพญานาคา : ผีเงือกของเด็กๆทุก ๆ สิ้นเดือนหรือกลางเดือนจะมีเรื่องราวแปลกพิลึก ปรากฏเป็นข่าวในหนังสือพิมพ์และทีวีอยู่เสมอ ก่อนสิ้นเดือนกรกฎาคมก็มีเรื่องพญานาคมาโผล่ที่สมุทรปราการ ในรูปของยอดมะพร้าวมีลักษณะใบและเรือนยอดคล้ายพญานาค แน่นอน เรื่องนี้กลายเป็นข่าวสำคัญของหนังสือพิมพ์หัวสี และที่แน่ยิ่งกว่านั้นคือมันถูกตีค่าความหมายเป็นตัวเลขหวย! ผมเดินทางไปหลวงพระบางอีกครั้งเมื่อปลายหน้าร้อนปีนี้ nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-63120907877868757502008-07-03T22:03:00.000-07:002008-07-03T23:38:00.020-07:00ทักทายกันอีกครั้ง ก่อนอื่นต้องทักทายกันด้วยคำว่า สวัสดีทุกๆ คนหายไปนานมาก ต้องขอโทษด้วย ว่างเว้นจากภาระอื่นๆ แล้วจึงเริ่มบันทึกกันใหม่ มีงานเขียนของ นพรัตน์ ละมุล ซึ่งเคยนำลงในคอลัมน์ "ในแผ่นดินพญานาคา" ในนิตยสารสานแสงอรุณ เห็นว่าน่าสนใจจึงนำมาทยอยลงใน blog นี้ ให้ได้ช่วยอ่านกันจ้าส่วนเรื่องสารคดีอื่นๆ จะนำลงตามมาเรื่อยๆขอบคุณที่ติดตามnaga-bookcoffeenagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-23242263529991711672007-10-18T07:41:00.000-07:002008-07-03T23:33:08.531-07:00เรื่องไม่เป็นข่าวหมายเหตุ : ขอพักยกจากสารคดีมาอ่านเรื่องสั้นกันเถอะ...................................................................ราวกับว่าหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งได้เรียกให้ผมออกไปจากถ้ำอันเงียบสงบผมจึงปิดพัดลมที่ส่ายใบหน้าให้ความเย็น แต่ด้านหลังมอเตอร์ของมันร้อนแทบจะไหม้ มันไม่รู้หรอก ผมจะออกไปไหน ทว่าก็ถึงเวลาเสียทีที่ต้องออกไป ประตูปิดลงอย่างกังวล กล้าๆ กลัวๆ ที่จะปล่อยให้ใครสักคนไปเผชิญหน้ากับโลกร้อนภายนอก nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-84174030577934975712007-10-18T07:40:00.000-07:002008-07-03T23:33:08.532-07:00แนะนำหนังสือรวมเรื่อง (โคตร) สั้น“ภาพร่างของความหลับ”คุณชอบอ่านหนังสือประเภทไหน? เบาบางอย่างไร้สาระ หวานปนเศร้าอย่างงานเกาหลี หรืองานประเภท “ทำให้เรารู้สึกเหมือนโดนทุบหัว”อย่างที่นักเขียนชาวเยอรมัน นาม ฟรันซ์ คาฟกา กล่าว ถ้าหากตัวเลือกของคุณเป็นอย่างที่คาฟกากล่าวแล้วละก็หนังสือ“ภาพร่างของความหลับ” ผลงานเล่มแรกของนักเขียนหนุ่ม“สุขพงศ์ คหวงศ์อนันต์ “ ก็ไม่น่าทำให้คุณพลาดได้“ภาพร่างของความหลับ” nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-27926419748891730262007-10-18T07:39:00.000-07:002008-07-03T23:33:08.532-07:00ลึงคะปาระวะตะและหลี่ผี-สี่พันดอน (2)สารคดีชุดนำลาวไปเที่ยวลาวเรื่องราวตอนแรกของการเดินทางไปเยี่ยมยามลาวใต้ตามก้นคนลาวอีสานและคนยวนหรือที่ว่านำก้นไปกับเขาจาก "ลึงคะปาระวะตะและหลี่ผี-สี่พันดอน" ตอนแรกแล้วจะทยอยปล่อยของจากเมืองลาวมาอ่านกันม่วนซื่นกันเด้อ.........................................................................................กินปลาริมโขงสีมรกตแล้วเที่ยวชมปราสาทวัดพูที่ด่านวังเตา เรามีเจ้าหน้าที่ลาวในโครงการฯ nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-19545710055247497482007-10-18T07:37:00.000-07:002008-07-03T23:33:08.533-07:00ลึงคะปาระวะตะและหลี่ผี-สี่พันดอนสารคดีชุดนำลาวไปเที่ยวลาว เรื่องราวตอนแรกของการเดินทางไปเยี่ยมยามลาวใต้ตามก้นคนลาวอีสานและคนยวนหรือที่ว่านำก้นไปกับเขาจาก "ลึงคะปาระวะตะและหลี่ผี-สี่พันดอน" ตอนแรก แล้วจะทยอยปล่อยของจากเมืองลาวมาอ่านกันม่วนซื่นกันเด้อ.........................................................................................“ลาวใต้น่าจะร้อนน่ะ ในช่วงต้นแล้งนี้ คงไม่ต้องเตรียมเสื้อผ้าหนาๆ ไปหรอก”ใครคนหนึ่งในบ้านบอกผมnagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-9092214205636140602007-10-18T07:32:00.000-07:002008-07-03T23:33:08.533-07:00วารีในตอนที่ผมอายุห้าขวบ ผมจำไม่ได้แล้วว่า ผมอยากเป็นอะไร พวกผู้ใหญ่ชอบถามคำถามแบบนี้กันดีนัก ผมแกล้งตอบไปว่า อยากเป็นคนคีบถั่วเขียวใส่ขวดปากแคบ ทั้งๆ ที่จำได้ว่า สมัยนั้นแม่และพ่อของผมเป็นคนรินน้ำใส่แก้ว และลุงข้างบ้านหน้าตาคล้ายพวกแขกอินเดียเป็นคนคีบถั่วทุกชนิดใส่กระทะผมชื่อวารี แม่ผมชื่ออารี ส่วนพ่อผมชื่อนที ชื่อของผมจึงได้นัยมาจากพ่อและเล่นคำให้พ้องกับแม่ส่วนตาของผม จำได้ว่า ทำงานธนาคาร nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-1170415418968060462007-10-18T07:31:00.000-07:002008-07-03T23:33:08.534-07:00ยุคสมัยของเราเสียงไก่ขันทำให้หลายคนตื่นนอนฉันล้มตัวลงหลับฝันเอาตอนใกล้รุ่งพระอาทิตย์มาเช้าเสมอฉันก็หลับช้าเช่นเก่าก่อนเรามิเคยได้สบตากันเมื่อฉันตื่นพระอาทิตย์ก็หลับหลังด้านความมืดเมื่อฉันเต้นรำอยู่กลางค่ำคืนพระอาทิตย์เริ่มพลิกตัว -อีกไม่นานคงจะตื่นอีกไม่นานฉันก็จะหลับเราไม่เคยได้ยินเสียงไก่ขันอีกเลย'รัตน์ คำพร : เขียนnagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-1170067430434374362007-10-18T07:30:00.000-07:002008-07-03T23:33:08.534-07:00อันเนื่องจากการเผชิญกับกระจกมนุษย์?เมื่อผมเผชิญหน้ากับกระจกบานนั้น ผมจึงสำรวจใบหน้าของตนเองและมองเข้าไปในดวงตาของผู้ที่ยืนอยู่ในกระจก ยิ่งมองลึกลงไปยิ่งเห็นว่า เขาก็เป็นคน เป็นมนุษย์เช่นเดียวกับผม นี่ผมมองแวบเดียวแล้วรู้ได้อย่างไรว่า เขาเป็นคนเช่นเดียวกับผม หะแรกเพราะผมรู้ว่า มันคือวัตถุที่ชื่อกระจกเงา และมันสะท้อนตัวผมให้เป็นเขาอยู่ในแผ่นใสสะท้อนนั้น ผมยิ้มอย่างที่ผมยิ้มอยู่เป็นประจำ (nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-86358389993279764822007-10-18T07:21:00.000-07:002008-07-03T23:33:08.534-07:00วันเบาๆสายลมตะวันตกพัดพามาถึงแม่น้ำโขงพร้อมกับเจนนี่...คล้ายสายลมแห่งความเกรี้ยวกราดรีบเร่ง แต่ต้องการความเอื่อยช้ารินไหลเป็นไปได้ว่าเธอต้องการอีกสายลมหนึ่งปลอบประโลมโลกที่หมุนในใจเธอ อาจจะกล่าวว่ามุ่งหน้าสู่ตะวันออก ณ ที่หนึ่งที่ใดที่ผ่อนคลายจักรกลชีวิตให้งอกงามเติบโต เช่นต้นไม้หรือสัตว์ดิบเถื่อนดึกดำบรรพ์ สายน้ำโขงอาจจะกล่าวต้อนรับเธอไปแล้ว หรือเธอน่าจะทักทายสายน้ำด้วยกาแฟอุ่นๆ สักแก้วในร้านริมฝั่งน้ำnagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-75273209722058553322007-06-21T09:52:00.001-07:002008-07-03T23:33:08.535-07:00จดหมายจากนายกรัฐมนตรี ปรากฏการณ์สีเหลืองอุดมธรรมทำให้ผมดูข่าวสารจากทีวีหรือจากหน้าหนังสือพิมพ์ได้สบายใจอยู่หลายวัน หากไม่นับรวมอากาศเย็นรื่นระบายจากละอองฝนมาทางระเบียงห้องพักเป็นช่วงๆ การได้เดินไปไหนมาไหนโดยที่ผู้คนเลิกแบ่งฟากฝ่ายชั่วคราวทำให้ผมผ่อนคลายลงด้วย ผมไม่ค่อยอยากเข้ามาเมืองกรุงสักเท่าไรเลย หากไม่มีคนรักพักอาศัยและทำงานอยู่ในเมืองนี้ ไม่ใช่ว่าจะเกลียดชังอะไรต่อความเป็นเมืองอันใหญ่โต nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-1170767024685132312007-02-06T05:01:00.000-08:002008-07-03T23:33:08.535-07:00ผู้ต้องสงสัยผมบอกคุณแล้วไงครับ คุณตำรวจ ว่าผมได้ลืมกระเป๋าไว้จริงๆ ไม่ได้ตั้งใจให้บ้านเมืองวุ่นวายและไม่ได้เป็นพวกก่อกวน อีกทั้งไม่ต้องคิดเลยว่าผมเป็นพวกคลื่นใต้น้ำ หากจัดหมวดผมไว้ได้ ผมขอเป็นนักดูนกนั่นแหละ ก็ผมบอกแล้วว่าในกระเป๋าดำใบนั้นมีเพียงกล้องส่องและคู่มือดูนกอีกสามเล่ม แต่ไม่รู้เลยจริงๆ ว่ามันหายไปไหน?ผมเป็นคนขี้ลืมเป็นว่าเล่นเลยแหล่ะ ทว่าไม่ถึงกับเล่นขี้หรอก… nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-1168014157684510912007-01-05T08:10:00.000-08:002008-07-03T23:33:08.536-07:00เขาว่าผมเป็นประธานาธิบดี “ในวันที่ภูเขาไฟคำรามลั่นราวกับจะปะทุไฟลาวาลงมาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ท่านประธานาธิบดีของเราก็เดินเข้าป่าใกล้ภูเขาไฟไปสวดมนต์สื่อสารกับเจ้าแห่งเมอราบีเช่นปกติที่ผ่านมาทุกๆ วัน…”เรื่องนี้ เพื่อนของผมเล่าให้ฟังอีกทอดหนึ่ง มันเป็นเรื่องแสนธรรมดาทั่วไปที่มักจะพบได้ในนวนิยายหรือเรื่องสั้นในแถบถิ่นบ้านเรา-ผู้คนแห่งชวากลาง โดยเฉพาะในเมืองยอร์คจาการ์ตาร์ เรียกชายชราผู้นี้ว่า “ท่านประธานาธิบดี!”“ใช่! nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-1149492634926311692006-06-05T00:23:00.000-07:002008-07-03T23:33:08.536-07:00เรื่องหินๆดูเหมือนเป็นการงานที่ยากและหนักดั่งหินผากว่าจะสลักคำคำแรกลงบนแผ่นกระดาษได้ ต่อเมื่อได้ล่องเรือจากเชียงของมาสู่หลวงพระบางแล้วได้ยืนดูเกาะแก่งหินผาที่วางตัวเรียงรายไปเกือบตลอดลำน้ำโขงจึงได้เริ่มต้นเขียนคำว่า “เรื่องหินๆ”มันคือแก่งหินสีดำหม่นกลางน้ำเชี่ยวที่โผล่พ้นมาส่วนหนึ่งเท่านั้น ลึกลงไปใต้น้ำน่าจะบอกถึงความยิ่งใหญ่จากสายน้ำวนกับเสียงซ่าซ่านราวเสียงคำรามข่มเรือที่สัญจรไปมาให้ระวังภัย nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24733015.post-1147287385747446702006-05-10T11:15:00.000-07:002008-07-03T23:33:08.537-07:00เรื่องรักๆใคร่ๆในลำน้ำโขงหากถามว่าใครรักแม่น้ำมากที่สุดคำตอบซึ่งดังมาจากลำน้ำอาจร้องว่า "ปลาเหล่านั้นไง"และหากถามต่ออีกว่า nagabookhttp://www.blogger.com/profile/18064457714239789769noreply@blogger.com1